ربيع بن أحمد الأخويني البخاري
617
هداية المتعلمين في الطب ( فارسى )
با بوست نار بسركا تيز ببزذ يا مازو « 1 » بسركا ببزد يا زاك سبيذ بسركا بسايذ و برنهذ ، اكر باز استاذ و الّا باقراص فلدفيون علاج كند ، اكر به شذ بدين « 2 » و الا « 2 » داغ بايذ كردن جون بدين قرص به نشوذ « 3 » . فى الاكلة « 4 » خوره بيشتر به دهان آيذ و بلب ، و من ياذ كردهام اين ، باز اكر به جائى « 5 » ديكر ريش سياه شوذ و كنده شوذ ، بشتاب و داغ كن به آتش يا بداروى تيز كى ورا « 6 » ديك بر ديك كويند و نسخت وى بكتاب ( f . 492 ) منصورى يابذ و من نيز اينجا ياذ كنم ، و « 7 » باز برك كرنب ببايذ بختن با روغن كاو « 8 » بر وى نهاذن يا بياز را ببايذ بختن با روغن كاو بر وى نهاذن جندان تا كوشت سياه « 9 » بيفتد « 8 » و انكاه علاج كند تا به شوذ . فى الطّاعون « 10 » اين آماسى بوذ از خونى « 11 » سودائى ، و سوزان بوذ و بر بشت بوذ بيشتر ، و برنك سبز بوذ و كبوذ و سياه و سرخ بوذ « 12 » و همه بذ بوذ و جندان درد كند كى بوذ كى هوش ببرذ مردم را ، و گرد اندر كرد اين آماس سياه « 13 » بوذ يا « 13 » كبوذ ، و قى برافتد و اسهال و خفقان و غشى ، و بوذ كه كشنده
--> ( 1 ) - ف : افزوده . را ( 2 - 2 ) - ف : و كرنى ( 3 ) - ف : به شوذ ( 4 ) - ف : باب فى الاكلة ( 5 ) - ف : بجاى ( 6 ) - ف : او را ( 7 ) - ف : « و » ندارد ( 8 - 8 ) - ف : و بر وى نهاذن چندانك تا كوشت سياه بفكنذ ( 9 ) - ب ه : تباه شده ( 10 ) - ف : باب فى الطاعون ( 11 ) - ف : خون ( 12 ) - ب ه : نيز ( 13 - 13 ) - ف : شوذ و